อึนโซได้เติบโตขึ้นมาโดยอาศัยอยู่ในหมู่บ้านอาบาอิในซกโช (Sokcho) เป็นที่ที่ยังคงสภาพของวิถีชีวิตของชาวบ้านแบบเก่าๆ อยู่มาจนถึงปัจจุบันแม้กระทั่งท่าเรือข้ามฟากอายุกว่า 50 ปี ที่จุนโซและอึนโซต่างพบกันแต่จำกันไม่ได้ สถานที่แห่งนี้ยังมีเรือโยงผูกยึดติดกันด้วยเชือกที่เป็นเอกลักษณ์ด้วย ทุกวันนี้ท่าเรือข้ามฟากแห่งนี้ก็ยังเป็นเส้นทางหลังของการคมนาคมของที่นี่

    
     Abai Village คือ ที่ที่ชาวเกาหลีเหนือต่างลี้ภัยหลบสงครามอยู่ที่นี่ระหว่างสงครามเกาหลี และกลับบ้านไม่ได้หลังสงครามเลิกแล้ว จึงอาศัยรวมกันเป็นชุมชนอยู่ที่หมู่บ้านนี้
      อาหารพื้นเมืองตามแบบดั้งเดิมของชาวเกาหลีเหนือ เช่น บะหมี่เย็นปลาดิบ ปลาหมัก และซอสอาบาอิ ซึ่งเป็นที่ขึ้นชื่อของที่นี่
      ท่าเรือแดโป (Daepo) และท่าเรืองดองมยอง (Dongmyeong)  เป็นท่าเรือสำคัญของเมือกซกโช อีกทั้งตลาดสดที่นี่ก็ขึ้นชื่อเรื่องความสดของอาหารทะเลที่มาวันต่อวัน

     ทุ่งหญ้าซัมยางแห่งนี้อยู่สูงกว่าระดับน้ำทะเลที่ระดับ 1,450 เมตร เราจะมองเห็นท้องฟ้ากว้างอย่างที่ไม่มีอะไรมาบดบังท่ามกลางอากาศบริสุทธิ์ในฤดูใบไม้ร่วง เราจะเห็นต้นไม้ที่เหลือแต่กิ่งทิ้งใบสีเหลืองให้ตกลงมาคลุมพื้นดิน บางส่วนก็ลอยล้อม ความรู้สึกที่สุขสงบ คงเป็นเช่นเดียวกับคู่ของจุนโซและอึนโซที่เลือกท้องทุ่งกว้างแห่งนี้เป็นฉากที่ใช้ในช่วงฮันนีมูนของเขาทั้งสองคน

    ต้นไม้ของ อึนโซและจุนโซ ได้ถุกปลูกขึ้น ณ ทุ่งหญ้า ซัมยาง แห่งน็ ซึ่งเต็มไปด้วยความทรงจำของคนทั้งสอง
     อึนโซ : "เค้าหวังว่าวันหนึ่งจะเกิดเป็นต้นไม้ ถ้าได้หยั่งรากแล้วก็จะไม่ย้ายไปที่ใด และเค้าก็จะไม่มีวันจากคนรักไปไหนอีก"